ჩუქურთმიანი, შემინული და ოდნავ მოღრეცილი — ძველი თბილისის ხის აივნები ქალაქის ისტორიას ყვება, რომელიც გზაჯვარედინზე იდგა.
ძველ თბილისში სადაც არ უნდა აიხედოთ, მათ დაინახავთ: აგურის სახლებზე ჩამოკიდებულ გრძელ ხის შუშაბანდებს, მაქმანივით ნაჩუქურთმებს, ზოგჯერ ფერადი მინებით, ხშირად ისეთი კუთხით დახრილს, რომელიც მხოლოდ გრავიტაციას ესმის.
ქალაქი ფერდობზე
თბილისი ხეობის კალთებზე გაიზარდა. სახლები მთაზე ერთმანეთზე შენდებოდა, აივანი კი — ჩრდილიანი, ნიავისთვის ღია, მდინარისკენ მიმართული — ოჯახის ღია ოთახად იქცა: აქ ხილს აშრობდნენ, ჩაის სვამდნენ და ქუჩას უყურებდნენ.
აღმოსავლეთი დასავლეთს ხვდება
დღეს რასაც ხედავთ, ძირითადად XIX საუკუნეშია აშენებული, როცა სპარსული ოსტატობა და რუსეთიდან შემოსული ევროპული მოდა ერთმანეთს შეხვდა. შედეგი მხოლოდ თბილისურია: აღმოსავლური ჩუქურთმა კლასიკურ ჩარჩოზე.
“აივანი არასდროს ყოფილა კერძო. აქ უბანი ლაპარაკობდა.”
იტალიური ეზო
ბევრი ფასადის მიღმა „იტალიური ეზო“ იმალება — საერთო ეზო შუშაბანდებით გარშემო, სადაც რამდენიმე ოჯახი ერთი კიბისა და ერთი ვაზის გარშემო ცხოვრობდა. ბევრში დღესაც ცხოვრობენ — თუ ჭიშკარი ღიაა, პატივისცემით შეიხედეთ.
